Vanochtend heb ik eerst gekeken of er weer sneeuw was bijgevallen, maar dat viel mee, dus ben ik als woordvoerder oorlogsslachtoffers, op weg gegaan naar de Auschwitzherdenking in Amsterdam. Het grootste stuk met de auto en een stukje metro. Je krijgt kippenvel als je denkt aan het aantal doden en dat maar 500 gevangen Nederlanders, dat kamp hebben overleefd. Dat nooit meer. Er was veel belangstelling en ik kwam er oude klasgenoten tegen, die ik in geen jaren had gezien. Vreemd als kind wist je van sommige schoolgenoten, dat ze joods waren, maar je sprak er toen niet over. Zoveel jaren later, doe je dat dan wel. Ik vond het passend dat ook werd stil gestaan bij de omgekomen zigeunerbevolking.
Opvallend vond, ik dat bij herdenkingen steeds meer bloemen namens organisaties worden neergelegd en dat al die organisaties, ook politieke, dan met naam en toenaam worden genoemd. Is het voor de Kamer niet voldoende als het enkel door onze Kamervoorzitter gebeurt en is het voor Amsterdam, deelgemeenten en omringende gemeenten niet voldoende, dat het namens de hele gemeenteraad van Amsterdam gebeurt? Je zag bij het wachten op al die officiële bloemen ook een stuk onrust ontstaan, mensen gingen al weg. Bovendien, met die sneeuw, krijg je al wachtende echt ijskoude voeten. Toch overheerst bij mij het gevoel, dat het goed is, dat we na vijfenzestig jaar bevrijding, nog steeds herdenken.

Vanmiddag stond op teletekst, dat het IPCC, het klimaatpanel van de Verenigde Naties, de waarschuwing herroept, dat de gletsjers bij de Himalaya in 2035 gesmolten zouden zijn. Een paar dagen eerder was al in de Engelse krant de Sunday Timers te lezen, dat die eerdere waarschuwing was gebaseerd op een weinig wetenschappelijke bron.
Ik blijf me zo wel verbazen. De afgelopen jaren zijn door het IPCC rapporten opgesteld met angstaanjagende berichten over klimaatverandering en de rol daarbij van de mens. Ik geloof best, dat het klimaat verandert en wellicht heeft de mens daarmee te maken, maar de stelligheid waarmee dit alles door het IPCC wordt gezegd, is vreemd. Als je een paar kritische vragen stelt over mogelijk geknoei met cijfers word je door de linkse gemeenschap zo ongeveerd verketterd. En nu dus dit weer met het doem denken over het smelten de gletsjers.
Het IPCC heeft de eerdere waarschuwing dus herroepen. Maar, welk overheidsbeleid is op deze eerder waarschuwing gebaseerd? Wat gaan we bij voorbeeld doen met het rapport Veerman over de stijging van het water? Het water stijgt, maar de mate waarin, weten we niet. Het rapport Veerman gaat uit van het ergste scenario, gebaseerd op de IPCC-rapporten. Een scenario dat zelfs veel veder gaat dan de scenario’s van het6 KNMI. Tja, zo kost het wel miljarden. En welke “oude lijken”liggen er nog meer in de IPCC-kast? Eerder beloofde minister Cramer mij onderzoek en goed, dat het internationaal gebeurt. Maar, ik denk dat het onderzoek moet worden uitgebreid!

Ik heb met verbazing zitten kijken naar het programma Buitenhof. Het ging over duurzaamheid, op zich al een modewoord. Want wat is duurzaam, dat iets lang mee gaat of dat een product op een vriendelijke of energiezuinige manier is geproduceerd. De aanwezige mensen aan tafel, met Wubbo Ockels voorop, hadden het vooral over subsidie, het kon niet op. Zelfs Diederik Samsom, die toch erg voor subsidies voor duurzame energie is en dat ook uitdroeg, legde het geheel af tegen Ockels.
Ik zou het modewoord ”duurzaam” willen schrappen en liever praten over moderne productiemethoden, die goed zijn voor het milieu en voor de economie. Daarbij kan de overheid best wel eens helpen, maar het initiatief moet vooral ook van mensen zelf komen. Er zijn ondernemers, die daar volop mee bezig zijn en die kunnen vooral als ze een enorm financieel risico lopen worden geholpen met een garantieregeling of met dat de overheid een tijd klant wordt. De overheid moet de taak van een ondernemer echter niet overnemen.
Bij meer milieuvriendelijk willen werken hoort zeker ook het produceren van minder afval. Bijna iedereen in dit land zal naar minder afval willen. Beter produceren kan daarbij helpen, maar ook het scheiden van afval, zodat materialen opnieuw kunnen worden gebruikt. Dat gebeurt al met succes met papier en glas. Nu gaan we ook kunststof apart inzamelen. Dat principe onderschrijf ik, maar de werkelijkheid is dat nu iedereen nog meer aparte zakken krijgt en het kunststof in de meeste gemeenten, ook om financiële redenen, door de inwoners zelf moeten worden weggebracht. Het wachten is op de apparatuur voor het scheiden achteraf. Alleen gemeenten, die dat willen krijgen minder geld, dan gemeenten die alles vooraf scheiden. En dat ze nog geld krijgen is te danken aan een motie van VVD en CDA. Tja, het wachten is op de echte vernieuwers.

Er is de wet van Murphy en daar had de klimaatconferentie veel van weg. Een groot deel van Europa is in de greep van de winter en dat bevordert niet het praten over opwarming van de aarde, ook al blijkt uit statistieken – al zijn die wel omstreden- dat op veel plaatsen het warmer wordt en het water stijgt. Daarbij komt dat olie en gas opraken, maar dat merken we nog niet concreet zolang de kachel brandt.
Ander punt was de rommelige organisatie. Mensen moesten uren in de rij staan om binnen te komen, ook als men zich tijdig had aangemeld. Er waren veel meer mensen dan twee maanden geleden gedacht en de eerste dagen overheerste helaas het beeld van relletjes en oproerpolitie.
Ruim tien dagen geleden waren ambtenaren, die feitelijk al twee jaar met elkaar discussiëren met de onderhandelingen begonnen. Vorig weekend kwamen de ministers van milieu en toen bleek dat er nog geen voortang was. Ik kon dat zelf vaststellen toen ik woensdag samen met collega' s werd bijgepraat en vooral van meningsverschillen hoorde. Deze donderdag arriveerden, maar liefst 190 regeringsleiders, een record denk ik voor een conferentie over een speciaal thema. Toen we ook duidelijk, dat de machtsverhoudingen zijn veranderd in de wereld. Met China, India, Zuid- Afrika en Brazilië moet worden rekening gehouden. Dat lukte de Amerikanen nog goed en er leek een akkoord te zijn. Maar toen werden Sudan, Cuba, Bolivia, Venezuela en de eilandengroep Tuvalu boos. Ze schreeuwden er op los. Los van die eilanden, zijn het geen landen waar je vrolijk van wordt. Ze waren boos over de achterkamers. Er moest meer geld komen terwijl er al meer dan honderd miljard was toegezegd.
Rest de vraag, wat is nu de uitkomst? Honderdzevenentachtig landen hebben feitelijk afspraken gemaakt om de temperatuurstijging beperkt te willen houden, de uitstoot van CO2 omlaag te willen brengen en naar nieuwe energiebronnen te gaan zoeken. Ze willen ook miljarden uitgeven aan arme landen om maatregelen te nemen tegen stijgend water, droogte en het helpen met energie. Echt hard zijn de afspraken niet, want juridisch is het bijna zo zacht als boter. Wel zullen veel landen gewoon toch dit soort dingen gaan doen. Dus laten we nuchter verder gaan, maar dan wel zonder dit soort circusvoorstellingen. Laten we intussen ook kijken, hoe het klimaat zich echt ontwikkelt.

Deze twee weken schrijf ik dagelijks een weblog voor www.nu.nl. U kunt daar mijn verhalen en die van Femke Halsema vinden onder het kopje klimaattop. De eerste aflevering is vandaag op 7 december geplaatst.

Het jokkebrokken lijkt in te zijn. Jarenlang is ons verteld dat het klimaat snel verandert en nu moeten daar toch vraagtekens bij worden gezet. In discussies heb ik altijd gezegd, dat ik afga op de gegevens van officiële weerinstituten en die gaven aan, dat de temperatuur meer dan gemiddeld stijgt. Afgelopen weekend bleek dat daar een vraag teken bij moet worden gezet. Het gerenommeerde Engelse instituut blijkt e-mails met standpunten daarin, die hun niet uitkwamen, te hebben verwijderd, grafieken te hebben bijgesteld en er werden zelfs medewerkers de mond gesnoerd. Dinsdag heb ik in de Kamer om een brief van minister Cramer gevraagd waarin ze moet beantwoorden of ze hiervan al eerder wist, hoe het zit bij ons eigen KNMI en of ze vindt dat er met cijfers is gemanipuleerd.
Het antwoord las ik daarna eigenlijk op haar weblog, al wacht ik het officiële antwoord nog af. Het is allemaal niet waar en het is een schande dat er hackers zijn geweest die sites kraakten. Die hackers zijn criminelen, aldus minister Cramer. Tja, onze minister is over de vroegere diefstal op het ministerie van Economische Zaken van gegevens over kernenergie, wel eens milder geweest. De Belastingdienst gebruikt bovendien juist deze maanden gegevens , die zijn gestolen, om extra aanslagen op te leggen aan mensen die bankrekeningen verzwegen. Kortom het meten met twee maten is in. Vanavond werd duidelijk, dat ook het officiële Nieuw- Zeelandse weerinstituut met grafieken heeft gerommeld.
Hoe nu verder? Ik hoop dat de minister de zaak echt gaat uitzoeken, daar heeft de Nederlandse belastingbetaler recht op.

Het leek een normale week te worden met daarin één bijzonder element, te weten het bezoek aan de koningin. Het bezoek zou vertrouwelijk zijn en van te voren werd al gezegd, dat je er niet over mocht praten. Het bezoek vond ik een bijzondere ervaring en met genoegen had ik het speldje horend bij mijn Koninklijke onderscheiding weer eens opgedaan. Bij het vertrek naar Paleis Noordeinde werden we al door de pers gevolgd. Op de terugweg vertelde onze Kamervoorzitter Gerdi Verbeet in de bus dat de pers stond te wachten en raadde ons aan uiterst terug houdend te zijn met onze reacties. Helaas zei Arend Jan Boekestijn toch meer dan denk ik verstandig was. Die avond heeft hij zijn vertrek uit de Kamer aangekondigd. Zijn vertrek was denk ik, ook door wat eerdere akkefietjes, onvermijdelijk geworden. Ik zal Arend Jan als collega missen. Hij is gewoon aardig, heeft humor en is een intelligent en creatief denker. Alleen hij praat wel eens te gemakkelijk. Zucht.

De donderdag stond in het teken van de WABO. Het woord WABO staat voor de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht. De bedoeling is dat je met die wet straks maar op één plaats een vergunning hoeft aan te vragen en niet bij allemaal verschillende loketten. Dat klinkt goed en kan veel ergernis voor burgers en ondernemers schelen. De weg er heen blijkt echter lang. Probleem daarbij is ook dat de organisatie van gemeenten en die van de provincies elkaar weinig taken gunnen. Ik ben blij, dat minister Cramer positief reageerde op mijn voorstel om nu te gaan werken voor de ingangsdatum 1 juli 2010.
Vrijdagochtend ben ik naar de wereld diabetesdag gegaan. Die dag stond in het teken van dat sommige scholen heel goed omgaan met jonge suikerpatiënten, maar ander scholen daar grote moeite mee hebben. Hopelijk helpt betere voorlichting aan scholen. Zelf heb ik voorbeelden gezien van hoe het goed, namelijk op de Nutsschool in Den Haag en het tegendeel op een Leidse school, waar men eigenlijk uit onwetendheid of angst niet wil weten dat een leerlinge suiker heeft. Aan het eind ben ik met een paar jonge suikerpatenten even in de Kamer gaan kijken in de grote vergaderzaal.
Deze zaterdag waren mijn fractiegenoten op tournee door gemeenten die woensdag verkiezingen hebben als gevolg van een herindeling. Ik deed mee aan het klimaatdebat met politieke partijen en veel maatschappelijke organisaties in de Oude Zaal in het Kamergebouw. Het debat stond in het licht van de komende klimaatconferentie in Kopenhagen Bij zo een debat zitten duidelijk meer GroenLinksfans in de zaal dan liberalen. Ik word er wel moe van dat er zulke morele normen worden gesteld en de hele klimaatdiscussie voor links iets is van schuld hebben. Ik zou eens af willen van dat doem denken en veroordelen en juist willen kijken naar de kansen voor innovatie.
Tot slot, ik kijk vandaag veel naar het schaatsen en hoor helaas dat Marianne Timmer vrijdag toch zwaar geblesseerd is geraakt. Wat moet dat een dreun zijn voor haar, ze had nog zo graag één keer Olympisch willen schitteren.

Gistermiddag heb ik me eerst in de woningcorporaties verdiept en de zogeheten Vogelaarheffing. Dit omdat collega Brigitte van der Burg mondelinge vragen had over het bericht dat de heffing nietig zou zijn verklaard door de rechter. Als iemand van je fractie een vraag heeft in het zogeheten vragenuur, mogen daarna andere fracties ook vragen stellen aan de betrokken minister en ook iemand van de eigen fractie. De Vogelaarheffing moet door alle woningcorporaties in het land worden betaald en komt enkel ten goede aan veertig wijken in stedelijk gebied. Minsister Van der Laan zei dat de beslissing van de rechter nog niet definitief was. Ik heb hem gevraagd of al die honderden miljoenen niet beter zouden kunnen worden besteed aan de veiligheid in die wijken en in andere delen van ons land. Er volgde als reactie een lofzang op de wijken. Kortom die rare heffing blijft nog wel even bestaan totdat de rechter er definitief nee tegen zegt en zolang betalen corporaties in alle uithoeken van Nederland mee.

Vanochtend las ik dat een 13-jarige schaatstalent aan de Nederlandse Dopingautoriteit moet doorgeven waar ze steeds zal zijn en dat er ook altijd onverwacht een dopingcontroleur kan langs komen. Ik verbaas me al langer over de inbreuk op de privacy bij dit soort controles. Zelf vond ik als roeister zulke controles al vervelend, maar nu kunnen al je gangen worden gevolgd. Dat is helemaal raar en buitenproportioneel als het gaat om een 13-jarige die nog ver van de top verwijderd is. Ik heb er daarom schriftelijke vragen over gesteld. Ik hoop dat de staatssecretaris actie gaat ondernemen om dit toch anders te gaan doen. De Nederlandse overheid stopt veel geld in de Dopingautoriteit en de mondiale tegenhanger er van, de WADA. Dan mogen we ook kritisch kijken, wat er gebeurt.

Maandagavond mocht ik met Roos Vermey (PvdA) en Ger Koopmans (CDA) naar de Eerste Kamer om ons wetvoorstel de Bestuurlijke Lus te verdedigen. Die avond hoefden we alleen te luisteren, maar de disdag moesten we alle vragen beantwoorden. Het ging goed, maar je hebt wel het gevoel dat je tentamen doet. Vooral het CDA had lastige en duidelijk ook kritische vragen en die kreeg ik op het bordje, maar als dat dan wel goed gaat, geeft het voldoening. De vergaderzaal is veel kleiner dan die in de Tweede Kamer en dat geeft wel een goed gevoel, het is eigenlijk veel minder afstandelijk. Vermakelijk is dat de senatoren als ze willen interrumperen terwijl een collega dat al doet, ze op stoelen, die daarvoor staan, rustig kunnen wachten. In de Tweede Kamer staan wij altijd te wachten bij de microfoons. Dinsdagavond werd ons voorstel aangenomen en daarna hebben we genoeglijk een glaasje wijn gedronken. De bestuurlijke lus houdt in, dat in een procedure bij de rechter, die rechter de betrokken overheid kan opdragen een gebrek in een beschikking of vergunning te hestellen en dat als dat dan gebeurd is, de rechtszaak gewoon verder gaat. De hele zaak hoeft dus niet weer bij nul te beginnen met alle inspraak en met de Milieueffectrapportage. Dat zal een aanzienlijke versnelling gaan betekenen.
De maandag was overigens begonnen met een bezoek aan de kernreactor in Petten. Die reactor speelt mondiaal gezien een grote rol bij de productie van isotopen voor ziekenhuizen. Het is bijzonder om zo iets te zien. De reactor zal binnenkort enige maanden uit bedrijf zijn voor een reparatie. Daarnaast staat vast dat de reactor door een nieuwe zal moeten worden vervangen. Over de plek voor de nieuwe reactor wordt gestreden tussen Petten en het Zeeuwse Borssele. De provinciale bestuurders zijn al de campagne begonnen.